امور عاديه عند الجمهور محترم و محبوب است و فاعل آن را مدح و تارك آن را مذمت مىكنند پس معلوم نيست منشأ اين استحسان ، شرع باشد ، بلكه شايد عادت باشد . 2 . گاهى از راه به مجرد اثبات مشروعيت و جواز اثبات وجوب هم مىشود و بين مشروعيت و وجوب عمل ملازمه است ؛ يعنى يا اگر مشروع شد واجب هم هست و يا اگر واجب نبود مشروعيت هم ندارد مانند عمل به خبر واحد و ظواهر كه وقتى سيرهء عقلا و متشرعه قائم شد بر مشروعيت عمل به خبر واحد و ظواهر لازمه‌اش آن است كه عمل به آن واجب باشد به دليل اينكه وقتى عمل به خبر واحد ثقه مشروع است كه حجت باشد و گرنه تشريع است و وقتى حجت شد و از طرف شارع نصب شد به عنوان طريق نيل به احكام واجب العمل خواهد بود چون تحصيل و تعلم احكام واجب است و بهترين و يا تنها راه نيل به احكام همين خبر واحد و ظواهر است پس از راه مشروعيت وجوب را ثابت مىكنيم .